Bir grup sûfî, Dicle kenarında Maruf-u Kerhî ile oturuyordu.

O esnada, nehirden, bir sandal içinde def çalan, danseden, içki içen bir genç topluluğu geçti.



Sûfîler, Maruf’a:


“Şunları görüyor musun, açık açık nasıl da Allah’a isyan ediyorlar?” dediler ve eklediler:


“Bu serserilere beddua et!”Bunun üzerine, Mâruf ellerini göğe kaldırdı ve:


“Allahım” dedi,

“Bunları bu dünyada nasıl neşelendirdiysen, ahirette de öyle neşelendir.”


Mâruf’un bu duası sûfîleri şaşırtmıştı.

“Biz senden dua değil, beddua istemiştik” dediler.


Mâruf şöyle cevap verdi:

“Eğer Allah bunları ahirette neşelendirmeyi murad ederse, bu dünyada kendilerine bu hayattan tevbekâr olmayı nasip edecektir.''